เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 273 เทพสวรรค์ดั้งเดิม
สวี่อิ้งถอนหายใจโล่งอก แม้เพลิงสุริยันเทวะบนร่างของอีกาทองร่างกระดูกนั้นจะร้อนแรงยิ่งยวด ทว่าตบะของเขากล้าแกร่งเพียงพอ จึงสามารถต้านทานการรุกรานของเปลวเพลิงได้โดยมิต้องบาดเจ็บ
เขาทะยานกายขึ้น บินไปตามโซ่ตรวนมุ่งหน้าสู่ดวงตะวันวันสิ้นโลกดวงนั้น
ชั่วครู่ต่อมา สวี่อิ้งก็เคลื่อนกายตามโซ่ตรวน กระโจนเข้าสู่ภายในดวงตะวันดวงนั้น
เท่าที่สายตาเขาทอดมองไป ภายในดวงตะวันดวงนี้กลับมีเถ้ากระดาษเงินกระดาษทองนับไม่ถ้วนกำลังม้วนตัวคลื่นคลั่งอยู่ในเปลวเพลิง ทว่าบางส่วนกลับนิ่งสงบอย่างยิ่ง ปกคลุมอยู่เหนือเปลวเพลิงโดยไม่ไหวติ่ง กดทับเพลิงสุริยันเทวะจนคล้ายจะมอดดับลง
สวี่อิ้งบินลัดเลาะไปตามโซ่ตรวน ลึกเข้าไปในใจกลางตะวันวันสิ้นโลก ยิ่งลึกเข้าไป เถ้าถ่านก็ยิ่งทวีมากขึ้น แสงสีชาดก็ยิ่งมืดสลัวลง
เขาบินอยู่นาน เพียงรู้สึกว่ายิ่งลึกเข้าไป มหาเต๋าฟ้าดินที่อบอวลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ก็ยิ่งวิปริตผิดแปลก จนเริ่มส่งผลกระทบต่อตนเองแล้ว
สวี่อิ้งพลันหยุดฝีเท้า ยกฝ่ามือขึ้นมาดู เห็นเพียงผิวหนังชิ้นหนึ่งบนหลังมือค่อยๆ ลอยขึ้นมา แล้วแปรเปลี่ยนเป็นสะเก็ดเถ้ากระดาษเงินกระดาษทองชิ้นหนึ่ง
"มหาเต๋าพิสดารของที่นี่ส่งผลกระทบต่อกายเนื้อของข้า หากเดินหน้าต่อไป ความเร็วที่ร่างกายของข้าจะกลายเป็นกระดาษเงินกระดาษทองก็จะยิ่งเร็วยิ่งขึ้น"