เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 เคารพยำเกรงดั่งเทพเจ้า
บนยอดเขาอวี้ซวี พระราชวังประทับแรมของหวงตี้พังทลายลงจนหมดสิ้นแล้ว หลงเหลือเพียงซากปรักหักพัง บอกเล่าประวัติศาสตร์ที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
หลังจากมหาจักรพรรดิทุกลำดับรุ่นแห่งเสินโจวขึ้นครองราชย์ ในยามที่ใต้หล้าสงบสุขร่มเย็น จะเสด็จเดินทางมายังที่แห่งนี้เพื่อเซ่นไหว้บรรพชน ผู้คนที่อยู่เฝ้าที่นี่มีหน้าที่ต้อนรับมหาจักรพรรดิทุกลำดับรุ่น และทำหน้าที่เป็นประธานในมหาพิธีบวงสรวงสวรรค์เฟิงซ่าน
จักรพรรดิทุกลำดับรุ่น ได้ทิ้งตำนานโบราณไว้ ณ ที่แห่งนี้ ทว่าในยามนี้ กลับหลงเหลือเพียงซากปรักหักพัง แม้กระทั่งตำนานของชนรุ่นก่อนก็สูญหายไปแล้วเช่นกัน
ท้องฟ้าสั่นไหวอย่างรุนแรง มีแสงทิพย์อันไม่อาจดับสูญข้ามผ่านห้วงสุญตามา ห่างจากซากพระราชวังประทับแรมเพียงร้อยจั้งเท่านั้น
แสงทิพย์อันไม่ดับสูญนั้นเมื่อมองจากระยะไกลประหนึ่งสะพานสายหนึ่ง ทะลวงผ่านห้วงสุญตา เชื่อมโยงสองภพภูมิเข้าด้วยกัน
มันถือกำเนิดขึ้นจากเต๋า แฝงไว้ด้วยสัจธรรมอันแยบคายที่ไม่อาจลบล้างได้ตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน
นั่นก็คือสะพานเทพแห่งเขาคุนหลุน ดินแดนในตำนาน
เมื่อมองทอดสายตาตามสะพานไปยังปลายทาง ก็สามารถแลเห็นได้ว่าปลายทางของสะพานเทพคือวังจำรูญสีทองอร่ามแห่งหนึ่ง คล้ายภาพลวงตา ทว่าก็คล้ายกับเป็นความจริง
ที่แห่งนั้นมีนามว่าอวี้จิง