เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252 สวีฝูฟื้นฟูวิถีเดิม
สวีอิ่งและหยวนเว่ยยางแหงนมองขึ้นไป หกบรรพชนนัวอันมีนัวหยางและนัวลวี่เป็นต้น หาได้ล่วงรู้ไม่ว่าพวกมันได้ปรากฏตัวขึ้นเหนือท้องฟ้าของเขาคุนหลุนแล้ว และยิ่งไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของพวกมัน ล้วนถูกผู้คนบนเขาคุนหลุนมองเห็นได้อย่างชัดเจน
พวกมันยิ่งไม่รู้ว่า ทุกถ้อยคำของพวกมัน ล้วนแว่วเข้าสู่โสตประสาทของผู้คนบนเขาคุนหลุนอย่างแจ่มชัด!
การกระทำของพวกมัน ทำให้ผู้คนต่างงุนงงสับสนและตระหนกขวัญผวา
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มเสื้อเหลืองผู้นั้นดังขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง “เซียนทั้งห้าสิบสี่องค์มิใช่ทะยานฟ้าไปแล้วหรือ? เหตุใดพวกเขาจึงหยุดนิ่งอยู่กลางเวหาเล่า? ห้วงเหวลึกสายนี้คือสิ่งใดกัน? เหตุใดบนท้องฟ้าจึงมีห้วงเหวลึกปรากฏขึ้น?”
“ลูกตาขนาดยักษ์ดวงนั้นคือสิ่งใด?”
ดรุณีน้อยชุดม่วงยิ่งคุ้มคลั่งยิ่งกว่าเขา ตะโกนถามเสียงหลง “เหตุใดในห้วงเหวลึกจึงมีดวงตามหึมาดวงหนึ่งเล่า?”
ผู้คนต่างตื่นตระหนกอย่างยิ่ง มีคนเอ่ยถามเสียงดัง “ที่บรรพชนนัว นัวหยางกล่าวถึงปลาตัวใหญ่ กล่าวถึงโอสถเซียน มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ผู้ใดคือปลา ผู้ใดคือโอสถ?”
“อาปาอาปา!” เจ้าสำนักหลินแห่งหอเผิงไหลมีสีหน้าหวาดกลัว ตะโกนเสียงดัง