เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 175 เริ่มต้นจากวิถียุทธ์
ภายนอกเมืองเฮ่าจิง สวี่อิ้งแลเห็นจูฉานฉานเติบใหญ่กลายเป็นแม่นางคนสวยแต่ไกล กำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาหาตนด้วยความตื่นเต้น เด็กหนุ่มในใจพลันกระเพื่อมไหว อดมิได้ที่จะหัวเราะฮ่า ๆ กระโดดลงมาจากหัวของชวนชี อ้าแขนทั้งสองข้างกว้างรอคอย
"ฟิ้ว—"
จูฉานฉานวิ่งผ่านตัวเขาไปอย่างเร่งรีบดั่งสายลม ชกหมัดดังปังเข้าใส่เจ้างูใหญ่ที่กำลังเปี่ยมไปด้วยความดีใจจนตัวตรงแหน่ว
เดิมทีงูใหญ่ชูหัวขึ้น พอโดนหมัดนี้เข้าไป ร่างกายก็ยืดตรง คางกระแทกลงพื้นทันที
จูฉานฉานยกมือเปิดปากงูใหญ่แล้วเดินเข้าไป ข้างในพลันมีเสียงร้องดีใจดังลั่น "ยังอยู่! ของวิเศษของข้ายังอยู่ครบทั้งหมด!"
เสียงนั้นดังออกมาจากรูจมูกของชวนชี อู้อี้ว่า "ใครก็อย่าหวังว่าจะแย่งชิงของวิเศษของข้าไปได้... เอ๊ะ ของวิเศษมีมากขึ้นกว่าเดิมอีก!"
สวี่อิ้งรออยู่ครู่หนึ่ง จูฉานฉานก็ผลักปากงูเดินออกมาด้วยใบหน้าเปล่งปลั่งเบิกบาน
หญิงสาวมองสำรวจชวนชี ปล่อยหมัดดังปัง ปัง สองหมัดลงบนร่างของชวนชี ชวนชีพลันรู้สึกปลอดโปร่งสดชื่น กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเป็นร้อยเท่า เอ่ยปากชื่นชมด้วยความประหลาดใจ "หมัดมวยของบรรพบุรุษฉานฉานยิ่งมายิ่งเก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด พอถูกท่านทุบสองที ข้ากลับรู้สึกว่าตบะสูงส่งขึ้นมาไม่น้อยเลย"
จูฉานฉานแอบชำเลืองมองก้นของเขาแวบหนึ่ง ครั้นเห็นว่ารอยประทับของตนยังคงอยู่ จึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก