เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 ฟ้าบันดาลจิตสังหาร: วันสิ้นพิภพ
"เต๋าสวรรค์จะเอ่ยวาจาข่มขู่ว่าจะลงทัณฑ์หากไม่ยอมส่งคืนได้อย่างไร? ถ้อยคำวาจาของเทวศาสตราแห่งเต๋าสวรรค์นี้ กระทั่งท่านปู่เจ็ดยังเทียบไม่ได้ ท่านปู่เจ็ดยังดูสุภาพเรียบร้อยและเป็นกันเองมากกว่ามันเสียอีก"
ในใจของสวี่อิ้งมีความกังขาอยู่บ้าง "หากข้าคือเต๋าสวรรค์ ไฉนจะต้องขอให้ราษฎรในแต่ละโลกส่งคืนรากแก้วเซียนด้วยเล่า? เต๋าสวรรค์มิควรจะเป็นผู้ทรงอานุภาพสูงสุดหรอกหรือ? ก็แค่สร้างรากแก้วขึ้นมาใหม่ก็สิ้นเรื่อง เทวศาสตราแห่งเต๋าสวรรค์ไม่มีท่วงท่าบารมีที่เต๋าสวรรค์พึงมีแม้แต่น้อย เช่นนั้นเบื้องหลังของมันคือเจตจำนงแห่งเต๋าสวรรค์ หรือว่าเป็นมนุษย์กันแน่?"
จู่ๆ เขาพลันฉุกคิดขึ้นมาได้ หากเทวศาสตราแห่งเต๋าสวรรค์มิได้ถูกควบคุมด้วยเจตจำนงแห่งเต๋าสวรรค์ ทว่าถูกควบคุมด้วยมนุษย์ที่มีเลือดมีเนื้อเฉกเช่นเดียวกับเขาเล่า?
หากเป็นเพียงใครบางคนอาศัยนามแห่งเต๋าสวรรค์มาดำเนินกิจเล่า?
หากเป็นมนุษย์ที่อาศัยปากของเทวศาสตราแห่งเต๋าสวรรค์ เอ่ยวาจาข่มขู่ออกมา เช่นนั้นก็ย่อมฟังสมเหตุสมผลแล้ว!
มนุษย์มีเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา มีสุขเศร้าโกรธหลง มีจิตใจที่คิดข่มขู่คุกคามและล่อลวง ทว่าเต๋าสวรรค์มิได้มีสิ่งเหล่านี้!
ฟ้าดำเนินไปอย่างมีระเบียบ มิได้ดำรงอยู่เพราะพระเจ้าเหยา มิได้ดับสูญเพราะพระเจ้าเจี๋ย
เต๋าสวรรค์จะลดตัวลงมาข่มขู่สรรพสัตว์ในแต่ละโลกเพื่อรากแก้วเซียนได้อย่างไร?