เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132 ทางแยกของชีวิต
ยอดเขาบินปักเฉียงอยู่บนผืนดิน พ่นไอความร้อนจางๆ ออกมา
รอบด้านคือพงไพรลึกในหุบเขา ต้นไม้โค่นล้มระเนระนาด ไม่ไกลออกไปคือน้ำตกสายใหญ่ที่ถูกลมพายุพัดจนบิดเบี้ยวเมื่อครายอดเขาบินร่วงหล่นลงมา ยามนี้สายน้ำที่กระเซ็นซ่านค่อยๆ ไหลคืนสู่ทิศทางเดิม
สวี่อิ้งมองไปยังหยวนเว่ยยาง หยวนเว่ยยางมองดูน้ำตกที่พัดพลิ้ว ไร้ซึ่งวาจาใด
ในวันนี้ สำหรับนางแล้วได้ผ่านพ้นความผันแปรมามากเกินไป สวี่อิ้งเองก็ไม่รู้ว่านางจะสามารถแบกรับความสะเทือนใจอันใหญ่หลวงเช่นนี้ได้หรือไม่
หยวนชีนิ่งเงียบไม่ส่งเสียง สายตามองท้องฟ้าด้วยความตึงเครียด กังวลว่าหยวนอู๋จี้จะไล่ล่าตามมา ส่วนจูฉานฉานกำลังสาละวนกับการถอดแยกชิ้นส่วนของยอดเขาบิน แยกเอาสมบัติวิเศษน้อยใหญ่ออกมา จัดวางไว้ตามจุดต่างๆ ตั้งค่ายกลเพื่อซ่อนเร้นร่องรอย
เนิ่นนานผ่านไป หยวนเว่ยยางมองดูน้ำตกที่ซัดส่ายหวนคืนสู่ทิศทางเดิม คล้ายกับสภาพจิตใจของนางได้ฟื้นคืนสู่สภาพเดิมเช่นกัน จึงเอ่ยกับสวี่อิ้ง "ข้าต้องกลับไปยังนครหลวงสักครา ที่บ้านยังมีบุตรหลานตระกูลหยวนอยู่อีกหลายคน หากข้าไม่กลับไป ตระกูลหยวนย่อมต้องเผชิญจุดจบเช่นเดียวกับตระกูลโจว ถูกผู้อื่นกลืนกินจนหมดสิ้นไม่เหลือแม้แต่กระดูก"
สวี่อิ้งมองดูนาง พลางเอ่ย "เจ้าไปครานี้แล้ว จะเป็นคุณชายเว่ยยาง หรือเป็นหยวนหรูซื่อ?"
หยวนเว่ยยางมองดูเขาอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นพลันปลดสายรัดเกล้าออก เกศาดำขลับทิ้งตัวสยายดุจม่านน้ำตก นางเดินเข้ามาตรงหน้าเขา เขย่งปลายเท้าขึ้น ริมฝีปากประทับลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาคราหนึ่ง