0361

⬢⬢⬢

ตอนที่ 360 ความอ่อนโยน

“เซี่ยกงอี้”

เห็นเขาใกล้จะเดินพ้นสวนไป หวังเสินอ้ายตัดสินใจร้องเรียกเบาๆ ทว่าเซี่ยหลิงอวิ่นดูเหมือนจะไม่ได้ยิน ฝีเท้ายังคงก้าวต่อไปไม่หยุด

สีหน้าอันงดงามของนางปรากฏร่องรอยแห่งความทุกข์ใจ แม้นางจะไม่เคยวางตัวเป็นพระชายารัชทายาท แต่นางเติบโตมาในฐานะธิดาตระกูลใหญ่และบุตรีขององค์หญิง จึงมีความสูงศักดิ์ติดตัวมาแต่กำเนิด นางข่มความอ้อนวอนในใจไว้ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่นางไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นอีก

“……” นางวิ่งตามออกมาจากศาลา แต่กลับไม่ได้ร้องเรียกอีกครั้ง จู่ๆ ก็กระทืบเท้าด้วยความโกรธปนน้อยใจ ก่อนจะหมุนตัววิ่งไปยังสระน้ำ

วิ่งไปถึงริมสระน้ำก็หยุดลง สุดท้ายแล้วนางก็ไม่อยากตาย ในใจลึกๆ ยังมีความหวังหลงเหลืออยู่ นางมองดูทิวทัศน์อันงดงามของดอกบัวในสระและปุยดอกหลิวที่ปลิวว่อน แต่กลับไม่เข้าตาแม้แต่น้อย สิ่งที่วนเวียนอยู่ในใจคือภาพที่เซี่ยกงอี้สนิทสนมและหัวเราะร่ากับเหล่าหญิงสาวกลางถนนเมื่อครู่นี้ ยิ่งคิดยิ่งโกรธ ยิ่งคิดยิ่งเศร้าโศก!

สตรีที่แต่งงานแล้วที่ชะตากรรมเล่นตลกเช่นนาง นับว่าเป็นผู้ใดกันแน่?

ไม่รู้ว่าครุ่นคิดไปนานเท่าใด หยาดน้ำตาใสๆ ก็ไหลอาบแก้มขาวดุจหิมะ หวังเสินอ้ายมองไปรอบข้าง จู่ๆ ก็ก้มลงเก็บก้อนหินกลมที่พื้น แล้วขว้างลงไปในสระด้วยความโกรธ เสียงดังตูมใหญ่ น้ำในสระกระเซ็นกระจาย ฝูงนกบนต้นหลิวริมสระตกใจบินหนีไปส่งเสียงร้อง นางมองดูแล้วอดสะอื้นไห้หนักขึ้นไม่ได้ “ไปสิ ไปให้หมดเลย...”