เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 274 ข้าต้องการหลอมโอสถเซียน
“หนึ่งส่วนแทนร้อยส่วน เช่นนี้มิเท่ากับว่า ผลงานของคุณชายคือ……เจ็ดร้อยสิบส่วน!?”
ชุนเอ๋อร์ใช้นิ้วจิ้ม ๆ นับอย่างไรก็นับไม่ถ้วน บนใบหน้าสวยสะคราญฉายแววปิติยินดี เจ้าอวิ๋นเฟยหยางนั่นมีเพียงแปดสิบส่วน แต่คุณชายเฉียดสิบเท่าของเขา ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าใครร้ายกาจกว่ากัน!
“ฮ่า ๆ ถูกต้อง!” อาหมานหัวเราะร่า ในใจตื่นเต้นไม่น้อย เผยแววตาของผู้ที่คลั่งไคล้ในสมบัติ ศิลาวิญญาณมากมายปานนี้ ต่อให้เขาคนเดียวกินอย่างไรก็มิหมด นางเองก็มีสิทธิ์ได้ลิ้มรสด้วยเหมือนกัน!
เซี่ยหลิงอวิ่นอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นด้วยความตกใจ มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ตนถึงได้เจ็บปวดเจียนตาย ที่แท้กลับกลืนกินศิลาหยวนหยางเข้าไปนับพันส่วนนับหมื่นชั่ง
มองดูทั้งสามคน ประมุขตำหนักอวี๋จิ่นคล้ายแย้มยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “จำนวนนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ตัวข้าในยามนั้นก็ทำได้เพียงสามร้อยยี่สิบส่วน ผลงานของเจ้าควรจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดตั้งแต่มีมา”
“งั้นหรือ!” เซี่ยหลิงอวิ่นได้ยินดังนั้นก็ดีใจ ยิ่งนักเผยแววภูมิใจออกมาไม่น้อย อาจารย์ ศิษย์คนนี้ไม่ได้ทำให้ท่านขายหน้าแล้ว!
“เจ้าได้อวดเบ่งอีกคราแล้ว แต่ทว่าเจ้าจำต้องเป็นคนตายชั่วคราว หน้าที่ออกหน้าฉากเหล่านี้ยังทำไม่ได้หรอก” อาหมานกล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างคนเห็นแก่ตัว