เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 250 ปราชญ์ปลาหลี่หนอ
บนชายหาด เซี่ยหลิงอวิ่นและพวกพ้องได้สัมผัสถึงความเรียบง่ายและเปี่ยมด้วยมิตรไมตรีของชาวเผิงไหลอย่างแท้จริง ผ่านไปเนิ่นนานจึงได้อำลาจากมา
เรือนเซียนนั้นมีความสำคัญยิ่ง ย่อมไม่อาจปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีผู้ดูแล ชาวเผิงไหลนั้นเปรียบเสมือนกวางป่า น่าเสียดายที่พวกเขามิใช่อย่างนั้น การไม่มีคนเฝ้าหมายถึงความไม่วางใจ โดยเฉพาะสำหรับอาหมาน
หุ่นฟางมีปัญญาจำกัด ส่วนโยวเหยากับโยวเหมี่ยวก็ยังมึนงง แม้ทั้งคู่จะอยู่ที่นั่น แต่ผู้รักษาการแทนเจ้าเรือนคือฉุนเอ๋อร์ นางเคยมีประสบการณ์ควบคุมเรือนเซียนมาก่อนจึงไม่มีปัญหา ส่วนหลิงลู่เอ๋อร์ก็อยู่ที่นั่นด้วยเพื่อวิ่งเล่นบนชายหาด
เซี่ยหลิงอวิ่นและอาหมานติดตามหมิงจูและเปาหลัวไปหาตัว "ปราชญ์หลี่" ผู้หนึ่ง เขาเป็นหนึ่งในเจ้าเมืองเจ็ดสิบสองแห่งที่ตำหนักเผิงไหลแต่งตั้งไว้ คอยดูแลเขตหนานถานในแถบนี้
เมื่อขึ้นจากฝั่ง หมิงจูและเปาหลัวต่างจำแลงกายเป็นร่างมนุษย์นานแล้ว หมิงจูเผยความสูงโปร่งและทรวดทรงงดงาม สูงกว่าอาหมานถึงครึ่งช่วงศีรษะ ร่างกายส่วนบนเหมือนเดิม แต่ท่อนล่างมีเพียงกระโปรงสั้นเกล็ดสีสันสะดุดตา เผยให้เห็นขาท่อนล่างที่งดงามและเรียวเท้า ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยาดน้ำและหยก