0193

⬢⬢⬢

ตอนที่ 192 วัชระ

“ชั้นที่หนึ่ง หยั่งถึงจิตเดิม เจ้าต้องสังเกตและหยั่งถึงจิตโพธิที่มีคุณธรรมดั้งเดิมอยู่ในกายของเจ้าเอง ซึ่งเป็นจิตรากฐานแห่งการบรรลุพุทธะในกายนี้ เนื่องจากนี่คือจุดเริ่มต้นของการเข้าสู่จิตโพธิแห่งคุณธรรมดั้งเดิม จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า ‘หยั่งถึงจิตโพธิ’”

เมื่อฟังคำของมหาคุรุหยวนเจวี๋ย เซี่ยหลิงอวิ่นก็พยักหน้า เรื่องนี้เข้าใจได้ไม่ยาก ต้องหาจิตเดิมให้พบเสียก่อน จึงค่อยฝึกฝนมันได้

มหาคุรุกล่าวถึงพิธีกรรมแห่งมณฑลวัชระ คำสอนของพระพุทธองค์ และอื่นๆ ต่ออีกสักพัก จึงเริ่มอธิบายวิธีภาวนาจินตภาพโดยละเอียดว่า “พระพุทธองค์ตรัสว่า ‘มองจิตดั่งจันทร์กระจ่าง หากอยู่ในหมอกจางยามค่ำคืน’ เจ้าจงจินตภาพว่าจิตของตนเป็นดั่งจันทร์เสี้ยวหนึ่งดวง ที่ถูกหมอกบางเบาบดบังเอาไว้ จากนั้นหมอกจึงค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นจันทร์ดวงนั้น หมั่นทำให้มันกลายเป็นพระจันทร์เต็มดวงที่กระจ่างและสุกสกาว”

หมอกบางคืออวิชชา การสลายหมอกคือการขจัดอวิชชา เมื่อเจ้าฝึกวิธีภาวนาเช่นนี้ ค่อยๆ ปัดเป่าความคิดอันฟุ้งซ่านแห่งอวิชชาออกไป จนกระทั่งจิตกระจ่าง จิตจดจ่ออยู่หนึ่งเดียว เข้าสู่สภาวะมั่นคงแห่งสมาธิสามาธิ นั่นถือว่าฝึกสำเร็จแล้ว”