0165

⬢⬢⬢

ตอนที่ 164 เจ้ามีวาสนากับพุทธะ

ตามที่เหล่าผียักษาเล่ามา อารามมหาสุริยะตั้งอยู่ในทุ่งนาห่างจากทิศตะวันออกของเมืองเหลยโจวออกไปสิบลี้ เพื่อหลบเลี่ยงกฎหมายขับไล่นิกายตันตระ พวกเขาจึงไม่ได้สร้างอารามใหญ่โต แต่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านไร่และเรือนสวนแทน

บรรดาพระสงฆ์ก็ไม่ได้แต่งกายเยี่ยงพระทั่วไป ปกติล้วนลงมือทำไร่ไถนาด้วยตนเอง อีกทั้งนิกายสายนี้ยังสามารถแต่งงานมีบุตรได้ ดูภายนอกจึงเหมือนชาวนาครอบครัวหนึ่งเท่านั้น

หลังจากเร่งเดินทางมาทั้งวัน เซี่ยหลิงอวิ่นและพวกพ้องรวมสี่คนก็มาถึงตอนโพล้เพล้ เมื่อมองไปยังทุ่งนาฤดูหนาวที่ดูอ้างว้างและกลุ่มบ้านไร่เตี้ยๆ ในระยะไกล ก็ยากที่จะแยกแยะได้จริงๆ ผู้ที่ไม่รู้ความนัยย่อมคาดไม่ถึงว่า บนผืนดินแห่งนี้จะมีอารามพุทธนิกายตันตระตั้งอยู่

“เหล่าแขกผู้มีเกียรติ สวัสดีพวกท่าน”

เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้าใกล้เรือนสวน ชาวนาวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เดินเข้ามา เขากล่าวอย่างใจดีว่า “หมู่บ้านของเราไม่ต้อนรับแขกเดินทางมาพักแรม เดินต่อไปอีกสิบลี้ก็จะถึงเมืองเหลยเฉิงแล้ว พวกท่านเข้าเมืองไปหาโรงเตี๊ยมพักเถิด”