0120

⬢⬢⬢

ตอนที่ 119 จิตวิญญาณสนทนา ภูตผีหัวเราะ

ผืนป่าอันมืดสลัวถูกภาษาภูตผีอันพิสดารเข้าครอบงำ เสียงเหล่านั้นดังสะท้อนเข้าสู่โสตประสาท คนสี่คนกับภูตหนึ่งตนต่างมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก ผู้ใดกันที่หลบซ่อนอยู่ในความมืด?

“มาเถิด มาเถิด จงติดตามพวกเรามาเถิด...” ถ้อยคำอันสับสนเหล่านั้นแฝงไว้ด้วยมนตร์สะกดล่อลวงของอสูร คนเป็นฟังไม่ออก แต่เหอเจวียนกลับได้ยิน นางตกอยู่ในภวังค์อีกครั้งและกลับคืนสู่สภาวะมึนงงไม่รู้ความดังเดิม นางลอยมุ่งหน้าตรงไปยังป่าลึกทางฝั่งซ้ายโดยตรง

“แม่นางเหอ!” หวงจิ้นรีบเข้าไปฉุดรั้งนาง ทว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงภูตผีวิญญาณ จึงไม่อาจฉุดรั้งไว้ได้เลย

“จงตื่น!” เซี่ยหลิงอวิ่นสวดคาถาผนึกพลังให้นาง ทั้งคาถาชำระจิตและคาถามหาตรรกสิบสองอักขระ แสงเทพดุจสายฟ้าฟาดเพื่อกำจัดภูตผี ยามนี้เหอเจวียนจึงได้สติราวกับตื่นจากความฝัน นางถามด้วยสีหน้ามึนงงว่า “ข้า... ข้ามาถึงยมโลกแล้วหรือ?”

เสียงภาษาภูตผีเหล่านั้นหยุดลง พวกเขานึกว่าจะได้ผ่อนคลายสักเล็กน้อย แต่ทว่าวาจาล่อลวงกลับดังขึ้นอีกทันที ทั้งยังสับสนและดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งกว่าเดิม...

เหอเจวียนหมดสติไปอีกครั้ง คราวนี้นางยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ว่าผู้คนจะเรียกขานอย่างไร นางก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย