เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 117 คำเชื้อเชิญจากยมทูต
ผู้คนเมื่อเห็นทั้งสามคนยังเยาว์วัย แม้ว่าฝ่ายชายจะรูปงามฝ่ายหญิงจะโฉมสะคราญ ดูสง่างาม แต่การแต่งกายกลับเรียบง่าย สายคาดเอวไม่มีแม้แต่หยกงามสักชิ้นเดียว มีเพียงหญิงสาวชาวหูที่รูปร่างสูงโปร่งคนนั้นที่หน้าผากสวมจี้หยกที่ดูไม่เข้าพวกอยู่ชิ้นหนึ่ง ระดับตบะก็งั้น ๆ มีเพียงหญิงสาวชาวหูที่สูงกว่าพวกเขานิดหน่อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีต้นกำเนิดสูงส่ง จึงอดไม่ได้ที่จะดูแคลนอยู่ไม่น้อย
“ย่อมเป็นสมบัติจริงทั้งหมด!” กงซุนจิ่งกล่าวด้วยความเคร่งขรึมจนใบหน้าดำคล้ำดูมืดมนลงไปอีก เขาถือโอกาสนี้ประกาศยืนยันเพื่อกันไม่ให้คนมานินทาว่าร้าย ในเมื่อมีคนกระโดดออกมาแล้ว แน่นอนว่าเขาจะปล่อยไปไม่ได้
“ดูอะไร ดูอะไร!” อาหมานถลึงตามองกลับผู้คน พลางแผดเสียงร้องว่า “พวกเรากังวลมันไม่ปกติหรือไง? ใครจะไปรู้ว่าจริงหรือเท็จกันเล่า?”
“ให้ข้าพูดเอง” เซี่ยหลิงอวิ่นดึงนางกลับมา ก่อนจะประสานมือคารวะกงซุนจิ่งและคนอื่น ๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว อันที่จริงพวกเราเพิ่งมาถึงหลิ่งหนาน ความเข้าใจที่มีต่อตระกูลกงซุนยังไม่เพียงพอ จึงมีความกังวลเช่นนี้ บัดนี้เมื่อได้รับคำยืนยันจากท่านกงซุนแล้ว พวกเราก็วางใจ ตั้งตารอที่จะได้ครอบครองสมบัติเซียนในงานประมูลขับประกาศครั้งนี้อย่างยิ่ง”