0104

⬢⬢⬢

ตอนที่ 104 ยกร่างขุนเขาอหังการ

คราเมื่อราตรีมาเยือน หนิงหลินใช้เหตุผลว่ามีเรื่องต้องหารือ จึงกวาดเรียกหลิวจื่ออวี้และเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องออกจากค่าย พลางเดินห่างออกไปหลายสิบจั้ง มาถึงจุดสูงบนลาดเขาทางทิศตะวันออก ทำให้มองเห็นสภาพภายในค่ายได้ถนัดตา

“ศิษย์น้อง มีเรื่องอันใดกันแน่?” หลิวจื่ออวี้มีสีหน้าฉงน ถามนางแต่กลับไม่ยอมบอก

เหอเซียงก็สงสัยเช่นกัน “เหตุใดจึงต้องมาพูดคุยที่นี่? ยักษ์ชราตัวนั้นใกล้ตายเต็มที ข้าอยากดูว่าเสี่ยวจางเทียนซือ (จางเทียนซือรุ่นเยาว์) จะทำพิธีเซ่นไหว้เทพอย่างไร”

หนิงหลินมองไปทางทิศใต้ พลางพึมพำอ้ำอึ้งอย่างช้าๆ “พวกเจ้าว่า เราควรจะเข้าเทือกเขาผีไปตามหาศิษย์พี่ร่วมมรรคาเซี่ยอีกดีหรือไม่...”

เพียงเพราะเรื่องนี้หรือ? ผู้คนต่างนิ่งงัน หลิวจื่ออวี้ถอนหายใจด้วยใบหน้าขมขื่น แท้จริงแล้วพวกเขาต่างรู้สึกว่าผ่านมาสี่วันแล้ว สหายร่วมมรรคาเซี่ยคงจะตกอยู่ในสถานการณ์ร้ายแรงยิ่งกว่าดี...

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสียงคำรามเป็นระยะก็ดังมาจากที่ไกลๆ ทำลายความเงียบงันจนสิ้น! ผู้คนต่างตกตะลึงหันมองหน้ากัน เสียงคำรามนี้คุ้นหูเหลือเกิน “มนุษย์ยักษ์กั้น?” “จะเป็นไปได้เยี่ยงไร!?”