0086

⬢⬢⬢

ตอนที่ 86 อ๋าวชิง

“ความยากแค้นและความรุ่งโรจน์ยากจะคาดเดา โชคร้ายโชคดีก็เช่นกัน หากจักรพรรดิซุ่นไม่พบจักรพรรดิเหยา ก็คงต้องไถนาอยู่ในที่ราบกลาง...”

เรือนเซียนบินลัดเลาะตามลำน้ำสายหลักของแม่น้ำฉางเจียงลงไปยังแม่น้ำจางเจียงซึ่งเป็นลำน้ำสาขา หลบเลี่ยงทะเลสาบเผิงเจ๋อที่เฝ้าถวิลหามานานเป็นอันดับแรก ก่อนจะเข้าสู่ดินแดนอวี้จาง มองดูทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำเบื้องล่าง พลางครุ่นคิดถึงเรื่องการไปเยี่ยมเยียนมังกรเจียว บนแท่นพิธีสวนท้อ เซี่ยหลิงอวิ่นเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้าด้วยบทกวี ‘บทอวี้จางสิง’ ของเฉาจื้อ อวี้จางนับแต่โบราณเป็นสถานที่ที่บัณฑิตกวีและเซียนเทพแท้ต่างชื่นชอบในการก้าวย่างไปเยือน

“หยุดท่องเถิด” อาหมานใช้สองมือปิดศีรษะ ท่าทางเจ็บปวดราวกับกำลังเผชิญหน้ากับการทรมานด้วยมนตรา นอกจากจะไม่เข้าใจความหมายแล้ว ที่น่าตายยิ่งกว่าคือเจ้าคนผู้นี้ท่องซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ

“เจียงไท่กงหากไม่พบกษัตริย์เหวิน ก็คงตกปลาอยู่ที่แม่น้ำเว่ยจนสิ้นชีวิต ไม่เห็นหรือแม้แต่ขงจื๊อแห่งรัฐหลู่ ก็ยังเคยตกอยู่ในความยากแค้นระหว่างรัฐเฉินและรัฐไฉ โจวกงลดตัวลงเยี่ยมเยียนกระท่อมของบัณฑิตยากไร้ ใต้หล้าต่างยกย่องในความโอบอ้อมอารีของเขา”