0027

⬢⬢⬢

ตอนที่ 27 ใครกันแน่ที่เสียหน้า

“ข้าเอง” น้ำเสียงของเซี่ยหลิงอวิ่นราบเรียบไม่แสดงความถ่อมตัวหรืออวดดี แม้คำถามของผีเฒ่าเถียนเฉิงจะสร้างความประหลาดใจให้เขา แต่เขายังคงรักษาความสงบไว้ได้ แล้วถามกลับว่า “ท่านนักพรตมีธุระอันใดหรือ?”

ผู้คนโดยรอบต่างพากันงุนงง เห็นเพียงเถียนเฉิงจื่อกวาดสายตามองเซี่ยเค่ออยู่สองสามครา แล้วกล่าวว่า “ไม่มีอันใด ข้าไม่ได้พบอาจารย์ของเจ้ามาเนิ่นนานแล้ว เพียงอยากฝากเจ้าไปบอกกล่าวทักทายเขาแทนข้า ขอให้เขามีเวลาว่างเมื่อใดก็เชิญไปเยี่ยมเยือนอารามเสินเล่อ ข้านั้นวัน ๆ ยุ่งอยู่กับกิจทางโลก จึงไม่อาจหาเวลาไปเยี่ยมเยือนอารามของพวกเจ้าได้”

เซี่ยหลิงอวิ่นส่งเสียงหึในลำคออย่างไม่แสดงความเห็น ผีเฒ่าเถียนเฉิงทำหน้าตาจอมปลอมมีคุณธรรมแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยอีกว่า “เมื่อก่อนนี้จวิ้นเฟยนำคนไปหาพวกเจ้า แต่วาจาที่สื่อสารออกไปนั้นเร่งร้อนเกินไปหน่อย จึงไม่ได้อธิบายความหวังดีของเราให้ชัดเจน เรื่องงานก็ต้องทำตามงาน อารามเต๋าแห่งใดจ่ายโอสถภาษีไม่ได้ก็ต้องถูกทำโทษ ทุกคนได้ทราบข่าวว่าตำหนักเฉาเทียนอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก ในฐานะสหายร่วมมรรคาต่างก็รู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก อยากจะช่วยเหลือพวกเจ้า แต่จะมอบเงินทองให้พวกเจ้าโดยตรงก็ไม่ได้! เพราะนิสัยของหนานหยางย่อมไม่ยอมรับอย่างแน่นอน”