เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หนิงซางซางมองดูเหล่าหญิงสาวที่เดินเข้ามา ดวงตาของนางเป็นประกายพลางพึมพำในใจว่า
【สาวๆ หอไป่ฮวาพวกนี้ช่างงดงามหมดจดจริงๆ】
เยี่ยนเสวียนจิ่งได้ยินความคิดของหนิงซางซาง คิ้วของเขาขมวดลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เมื่อได้กลิ่นแป้งร่ำฉุนกึกจากเหล่าหญิงสาวในหอคณิกา เยี่ยนเสวียนจิ่งก็ขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า "ออกไปให้หมด" เขาไม่ชอบกลิ่นตัวของพวกนางจริงๆ
เหล่าหญิงสาวเหล่านั้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของเยี่ยนเสวียนจิ่ง ความรู้สึกหนาวสั่นก็พลันแล่นขึ้นมาในใจ พวกนางต่างหยุดฝีเท้าลงทันที
หนิงซางซางมองเยี่ยนเสวียนจิ่ง เห็นเขาขมวดคิ้วแน่นดูไม่ชอบใจอย่างยิ่งที่มีหญิงสาวเหล่านี้คอยปรนนิบัติ นางอดไม่ได้ที่จะเบะปากแล้วพึมพำในใจว่า "จอมดัดจริต" ก่อนจะหันไปบอกแม่เล้าหงว่า "ท่านป้าชุ่ยฮวา ท่านพาพวกนางออกไปเถอะเจ้าค่ะ"
ความคิดในใจ: 【ช่างเถอะๆ ทำตามใจจอมดัดจริตอย่างเยี่ยนเสวียนจิ่งไปเถอะ จะได้ไม่ต้องอารมณ์แปรปรวนจนคิดจะทำลายล้างโลกอีก】
แม่เล้าหงได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้าอย่างนอบน้อม แล้วนำเหล่าหญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาออกไปทันที