เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 358 ก่อนมีฟ้าดินมีหงจวิน ข้ามาก่อนหงจวินนับพันปี
หวังเจี่ยนมองเงาร่างเตี้ยแคระที่หลั่งไหลเข้ามาทั่วภูเขาและท้องทุ่งพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาไม่ได้ถอยหนีไปทันที แต่ล้วงเอาผ้าไหมสีดำม้วนหนึ่งออกมาจากอก ใช้สองมือคลี่ออก แล้วหันหน้าไปทางหมู่เกาะก่อนจะอ่านออกเสียงดังว่า “ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉินมีพระบรมราชโองการ ชนเถื่อนนอกด่านโพ้นทะเล มีอนารยชนกลุ่มหนึ่ง นามว่าฝูอวี๋ รูปร่างเตี้ยแคระ สันดานเยี่ยงหมาสุกร ไม่รู้จารีต ไม่สนการอบรมกล่อมเกลา อาศัยอยู่ ณ ทาคามะงาฮาระอันเป็นสาขาของอิ๋งโจวมาหลายชั่วคน บังอาจล่วงเกินน่านน้ำต้าฉินหลายครา ปล้นเรือสินค้า ชิงราษฎร เผาท่าเรือประมงของเรา”
“อนารยชนเหล่านี้ เกินกว่าจะอบรมกล่อมเกลา ฟ้าดินไม่อาจละเว้น วันนี้เจิ้นขอยืมมือพระผู้ศักดิ์สิทธิ์ ลงทัณฑ์ทวงแค้นแทนฟ้า สิ้นพระบรมราชโองการ”
เมื่ออ่านพระบรมราชโองการจบ หวังเจี่ยนก็เก็บม้วนผ้าไหม ถอยไปอยู่ตรงมุมหนึ่งบนยอดเขา สละลานรบทั้งหมดให้
จินฉานจื่อยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไอสีดำรอบตัวพลุ่งพล่านไม่หยุด
ทุกคำในพระบรมราชโองการนั้น เหมือนสะเก็ดไฟที่ตกลงไปในกองฟืนแห้ง
เกินกว่าจะอบรมกล่อมเกลา
ฟ้าดินไม่อาจละเว้น
ลงทัณฑ์ทวงแค้นแทนฟ้า