เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 353 หยางฉานหลอมรวมมรรคา กลายเป็นเทพมารแห่งมหามรรคา สำนักตะวันตกรวมกับพุทธศาสนา พุทธธรรมรุ่งเรือง
เห็นแสงขาวจุดหนึ่งสว่างขึ้นตรงหว่างคิ้วของหยางฉาน แสงนั้นแผ่ลามออกไปเร็วมาก พริบตาเดียวก็คลุมไปทั้งร่างของนาง
วินาทีต่อมา จิตปฐมดวงใสดวงหนึ่งก็หลุดออกมาจากร่างนั้น
ส่วนร่างจริงที่อ่อนโยนไม่มีพิษภัยนั่น พอจิตปฐมออกจากร่างก็แตกสลายไปทีละนิด กลายเป็นฝนแสงเต็มฟ้า สลายหายไปในสายลมที่เชิงเขาพระสุเมรุ
หยางเจี่ยนทั้งสี่คนยืนตะลึงอยู่กับที่ มองภาพตรงหน้าแล้วทำตัวไม่ถูก
ลมเขาพัดผ่านหุบเขา พัดฝนแสงสายสุดท้ายให้จางหายไป
หยางเจี่ยนตะโกนเสียงแหบ “น้องสาม!”
กระบี่สังหารเซียนในมือเขาหล่นลงพื้นดังก๊องแก๊ง ตัวโงนเงน เซถลาไปข้างหน้าสองก้าว แล้วฝืนหยุดไว้ ตาจ้องเขม็งไปที่ทางเขาที่ว่างเปล่า ตัวสั่นไปทั้งร่าง
เสียงของนาจาก็สั่นเหมือนกัน เขาก้มมองมือตัวเอง แล้วพูดว่า “พวกเราฆ่านางแล้ว กระบี่ประหารเซียนอยู่ในมือข้า ตอนฟันลงไปนางไม่ยอมหลบเลย ทำไมนางถึงไม่หลบ ทำไมถึงไม่หลบล่ะ!”
ซุนอู้คงนั่งก้นกระแทกลงพื้น ไม้เหล็กวางพาดเข่า พูดอย่างตะลึงงัน “นางเก็บหอกสังหารเทพ สลายบัวแดง สลายบัววิเศษสร้างสรรค์ แล้วยืนอยู่ตรงนั้นให้พวกเราฟัน ข้าอู้คงรบมาทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นใครสู้แบบนี้เลย นางนี่รนหาที่ตายหรือไง”