เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 317 ซุนอู้คงอาละวาดหลิงเซียว เหลาจวินใจพังยับ
“คุณพระช่วย ท่านอาจารย์ทำอะไรเนี่ย”
ซุนอู้คงถูกหยางอี้สะบัดแขนเสื้อส่งออกมาทีเดียวก็รู้สึกฟ้าหมุนแผ่นดินเคว้ง พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็มาถึงเก้าแดนแห่งฟ้าแล้ว
ซุนอู้คงเพ่งสายตามอง เห็นทะเลเมฆม้วนตลบอยู่ไกลๆ ประตูสวรรค์อันโอ่อ่าที่สร้างจากหยกขาวทอดขวางอยู่เหนือเก้าชั้นฟ้า เสาประตูมีมังกรพัน ป้ายชื่อสลักอักษรทองคำว่า “ประตูสวรรค์ทิศใต้” เปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงเทพไร้ประมาณ
ด้านหลังประตูมีตำหนักหยกวิมานแก้วซ้อนทับเป็นชั้นๆ ทอดยาวไปจนถึงส่วนลึกของเวิ้งฟ้าสุดหยั่งถึง นั่นก็คือราชสำนักสวรรค์แห่งเก้าแดนที่ปกครองทั้งสามโลกนั่นเอง
ซุนอู้คงเกาแก้มกลอกตาไปมา “มาถึงทั้งที ถ้ากลับไปมือเปล่า จะไม่เสียน้ำใจท่านอาจารย์แย่หรือ”
ซุนอู้คงหัวเราะหึๆ ขยับตัวทีหนึ่งก็ใช้วิชาพรางกาย ซ่อนแสงเหาะของเซียนปีศาจทั่วร่าง แปลงเป็นสายลมพัดเฉื่อย เดินทอดน่องมุดผ่านประตูสวรรค์ทิศใต้เข้าไปอย่างสบายใจ
เป็นอย่างที่คิด ตอนนี้ในราชสำนักสวรรค์เงียบเหงาวังเวง เหล่าเซียนชั้นผู้ใหญ่ที่ปกติเหาะไปมาพร้อมแสงสมบัติระยิบระยับกลับหายหน้าไปหมด ไม่เห็นแม้แต่คนเดียว
ตำหนักจื่อเซียวเปิดอีกครั้ง เสียงระฆังเต๋าดังก้องไปทั่วแดนบรรพกาล เทพเซียนที่มีหน้ามีตาตนไหนบ้างจะไม่อยากไปฟังคำสอนของปรมาจารย์แห่งเต๋าที่ฟ้าเหนือฟ้า
ราชสำนักสวรรค์อันกว้างใหญ่ ตราบใดที่มีตบะบำเพ็ญ ต่างก็แทบจะมุ่งหน้าไปฟังธรรมที่ฟ้าเหนือฟ้ากันหมด เวลานี้จึงกลายเป็นเมืองร้างไปโดยปริยาย