ตอนที่ 196 ได้สุดยอดสมบัติระฆังฮุ่นตุ้น มหาเทพสูงสุดตงหวงไท่อี้

ตอนที่ 196 ได้สุดยอดสมบัติระฆังฮุ่นตุ้น มหาเทพสูงสุดตงหวงไท่อี้

ภายในค่ายทหารต้าซาง กระโจมทัพหลักเงียบกริบไร้เสียง

นาจายังคงนอนหมดสติอยู่บนตั่ง เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือนั้นของตี้จ้างซัดเอาไว้หนักไม่เบา ในความว่างเปล่ายังคงมีเสียงสวดมนต์ภาษาสันสกฤตก้องกังวานแว่วมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งก็คือเสียงสวดคัมภีร์ของตี้จ้างนั่นเอง

เซินกงเป้านั่งอยู่ข้างๆ คอยชะโงกหน้ามองดูเป็นพักๆ พอเห็นสีหน้าของเขาเริ่มมีเลือดฝาดกลับมาบ้าง ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม เปลือกตาของนาจาก็กระตุกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่ทำพอได้สติคือดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวด กวาดตามองไปรอบๆ พลางโวยวายลั่น “ไอ้พระปีศาจนั่นอยู่ไหน! คุณชายน้อยอย่างข้ายังสู้ไม่เสร็จเลยนะ!”

เซินกงเป้ารีบกดไหล่เขาไว้ทันที “คุณชายน้อยอย่าเพิ่งลนลาน นักพรตจนๆ ผู้นี้พาเจ้ากลับมาที่ค่ายใหญ่แล้ว ตี้จ้างยังคงปักหลักอยู่ใต้เขา เจ้าพักผ่อนให้สบายก่อนเถอะ”

จางกุ้ยฟางเปิดม่านเดินเข้ามา พอเห็นนาจาฟื้นแล้ว สีหน้าก็เผยทั้งความโล่งใจและความจนปัญญา เขาประสานมือคารวะ “แม่ทัพน้อยฟื้นก็ดีแล้ว พระปีศาจตนนั้นมีตบะแก่กล้า ข้าเองก็โดนเขาเล่นงานจนอ่วม แม่ทัพน้อยรอดกลับมาได้ครบสามสิบสองก็นับว่าโชคดีมากแล้ว อย่าฝืนอีกเลย”

นาจามีหรือจะยอมฟังคำพูดพรรค์นี้ เขาเสียหน้าจนทนไม่ไหว จึงพูดแก้เกี้ยวว่า “รอดกลับมาครบอะไรกันเล่า คุณชายน้อยน่ะถอยตามแผนยุทธศาสตร์ต่างหาก! ไอ้หลวงจีนแก่นั่นก็แค่หนังเหนียวตัวหนาไม่ใช่รึไง คุณชายน้อยน่ะ...”