เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 142 คัมภีร์พุทธมหายานถือกำเนิด คลื่นยิ่งใหญ่ปลายิ่งแพง
บนหน้าผาจื่อจือ ในศาลาเมฆม่วง
ลำแสงทองสายหนึ่งวาบออกมาจากกลางหว่างคิ้วของโต๋เป่าเต๋าเหริน แล้วหายวับไป
โต๋เป่าเต๋าเหรินกับหยางเจียวปิดด่านบำเพ็ญอยู่บนหน้าผาจื่อจือมานานแล้ว วันแล้ววันเล่าครุ่นคิด ค่ำคืนก็ขบคิดทบทวน ในที่สุดก็เรียบเรียงคัมภีร์ที่ยุ่งเหยิงวกวนพวกนั้นให้กลายเป็นเส้นทางมหาเต๋าที่ชัดเจนได้เส้นหนึ่ง
โต๋เป่าเต๋าเหรินวางแผ่นไม้ไผ่ในมือลง ถอนหายใจยาว ในแววตาเต็มไปด้วยความสะเทือนใจ “เจียวเอ๋อร์ วันนี้ในที่สุดอาจารย์ก็คลี่คลายมหาเต๋าสายนี้จนสมบูรณ์แล้ว”
เห็นโต๋เป่าเต๋าเหรินยกมือขึ้นขยับ ปลายนิ้วรวมแสงทองกลุ่มหนึ่งขึ้นมา แสงนั้นไม่แยงตา แต่มีพลังที่ทำให้จิตใจคนสงบนิ่ง ราวกับแดดอ่อนยามฤดูใบไม้ผลิ และราวกับผืนน้ำฤดูใบไม้ร่วงที่ไร้ระลอก
ในแสงนั้นมีเสียงสวดมนต์แผ่วๆ แว่วออกมา มีเงาดอกบัวลอยอยู่ แม้จะพร่ามัวไม่ชัด แต่ก็เริ่มมีเค้าของรูปทรงแล้ว
หยางเจียวเห็นแสงทองกลุ่มนั้น ใจก็สะเทือน เขาบำเพ็ญมหาเต๋าพรหม เรื่องเมตตา โปรดโลก และการหลุดพ้นนั้น เดิมทีเขาก็หยั่งรู้ได้ลึกซึ้งอยู่แล้ว