กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 137 หม่าซื่อเข้าสู่ซีฉี เหล่าจื่อพิโรธจัด
นอกเขาฉีแห่งซีฉี ธงทิวโบกสะบัดพัดพลิ้ว
จีชางกำลังเดินวนไปวนมาอยู่หน้าเขานั้น ดวงอาทิตย์ลอยจากทิศตะวันออกคล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตก จนกระทั่งลับขอบฟ้า ยามนี้ลมค่ำพัดมา พาเอาไอหนาวเหน็บเสียดกระดูกมาด้วย ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยเริ่มกระซิบกระซาบกันแล้ว
“นี่ก็รอกันมาทั้งวันแล้ว แม้แต่เงาก็ยังไม่เห็น สรุปจะมาหรือไม่มากันแน่?”
“เหวินหวางถึงกับออกจากเมืองมารับด้วยตัวเองตั้งสามสิบลี้ ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนกันถึงได้วางมาดใหญ่โตเพียงนี้?”
“หรือว่าท่านอัครเสนาบดีจะดูผิดไป?”
ส่านอี๋เซิงยืนอยู่ด้านหลังเจียงจื่อหยา อ้าปากจะพูดอยู่หลายหนแต่ก็กลืนคำกลับไป ส่วนเจียงจื่อหยาไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว สายตาจับจ้องไปทางทิศตะวันออกเขม็ง ยามนี้เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว
ครืนนน!!
พลันมีเสียงอัสนีบาตฟาดเปรี้ยงดังลั่นขึ้นกลางเวหา เสียงฟ้าร้องสะเทือนเลื่อนลั่นจนแผ่นดินสั่นไหว ผู้คนต่างพากันหันขวับกลับไปมอง เห็นเพียงหอกวนเซิ่งอันสูงตระหง่านในเมืองซีฉี ถูกสายฟ้าสวรรค์สีม่วงผ่าเข้าอย่างจัง หญ้าคาบนยอดหอติดไฟลุกท่วม กระดิ่งทองแดงทั้งสี่มุมแตกกระจายปลิวว่อน ฐานหินเขียวก็เกิดรอยแยกแตกระแหงขนาดใหญ่