ตอนที่ 112 จริงบ้างเท็จบ้าง ลวงอริยะติดกับ

ตอนที่ 112 จริงบ้างเท็จบ้าง ลวงอริยะติดกับ

พลันออกจากสวรรค์ต้าซู่เทียน ไท่ไป๋จินซิงก็มุ่งหน้าตรงไปยังเขาพระสุเมรุทันที

แดนสมบัติมหาพระสุเมรุแห่งนี้เป็นยอดภูมิสถานอันอัศจรรย์ของทั้งสามภพ ปูลาดด้วยแผ่นทองคำ ไม้หยกเรียงเป็นทิวแถว เสียงสวดดังกังวาน ดอกไม้ทิพย์โปรยปรายดั่งฝน

ศิษย์ของนักพรตจุ่นถีนามสุริยประภาและจันทรประภายืนขนาบสองข้างด้วยสีหน้าสำรวมและเปี่ยมบารมี ครั้นเห็นไท่ไป๋จินซิงมาถึงก็เพียงพยักหน้าเล็กน้อยพอเป็นพิธี

“สหายธรรมทั้งสอง เกรงใจแล้ว อาตมาได้รับเทวโองการจากมหาเทพเฮ่าเทียนให้มาคารวะสองมหาอริยะแห่งแดนประจิม แดนตะวันตกช่างเป็นสุขาวดีโดยแท้ วันนี้อาตมานับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว”

แม้ปากจะพูดจาเกรงอกเกรงใจ ทว่าไท่ไป๋จินซิงยังคงวางท่าอยู่หลายส่วน แทบจะใช้รูจมูกมองคนอยู่รำไร

สุริยประภาเห็นกิริยานี้ของไท่ไป๋จินซิงก็อดนึกสงสัยในใจไม่ได้ ราชสำนักสวรรค์มักจะยอมก้มหัวต่ำกว่าคนอื่นเสมอยามอยู่หน้าประตูเรือนของอริยะ เหตุใดวันนี้ไท่ไป๋จินซิงถึงได้เปลี่ยนท่าทีไปจากเดิมเล่า แม้จะข้องใจ แต่เขาก็ยังคงนำทางไท่ไป๋จินซิงเข้าไปยังตำหนักคุณูปการแปดสมบัติบนเขาพระสุเมรุ

ภายในตำหนักสาดประกายสีทองนับหมื่นสาย มีเพียงนักพรตจุ่นถีนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นบัว เห็นไท่ไป๋จินซิงเดินเข้ามาก็ไม่ลุกขึ้นต้อนรับ เพียงปรายตามองอย่างเรียบเฉยพลางพูด “ซิงจวินเดินทางมาไกล ไม่ทราบว่ามีธุระสำคัญอันใดหรือ”