ตอนที่ 90 ปราชญ์แดนมนุษย์ แววกึ่งอริยะ

ตอนที่ 90 ปราชญ์แดนมนุษย์ แววกึ่งอริยะ

“อริยะทงเทียน?”

หยางอี้มองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้า พลันหลุดพ้นออกมาจากห้วงอารมณ์ของการตั้งวิถีเมื่อครู่ทันที

ชายหนุ่มเพียงยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “อาตมาหาใช่ทงเทียนไม่ สหายธรรมเรียกอาตมาว่านักพรตหลิงเป่าเถิด”

นักพรตหลิงเป่า

หยางอี้เริ่มจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว นักพรตหลิงเป่าผู้นี้ก็คือจิตยึดติดของทงเทียนเจี้ยวจู่ หรือจะบอกว่าเป็นสิ่งที่มรรคาของเขากลั่นตัวออกมา เป็นตัวแทนของจิตเดิมแท้ของทงเทียนเจี้ยวจู่ก็ว่าได้

ภายในใจของหยางอี้สั่นสะท้านอย่างบอกไม่ถูก รีบประสานมือคารวะแล้วพูดว่า “ข้าขอคารวะสหายธรรมหลิงเป่า”

นักพรตหลิงเป่ามองไปยังร่างจำแลงที่ควบแน่นจากวาสนาวิถีอักษรของหยางอี้เหนือสำนักไท่เสวีย ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ยามนี้สหายธรรมห้ามใช้กายผสานวิถีเด็ดขาด หากเจ้าฝืนผสานวิถี เกรงว่ารากฐานวิถีเทพและวาสนาวิถีเทพของเจ้าจะพังทลายลงในพริบตา”

“วาสนาที่ควบแน่นจากการตั้งวิถีอักษรในแดนมนุษย์ของเจ้านั้น มากพอที่จะให้เจ้าบำเพ็ญไปถึงระดับกึ่งอริยะได้แล้ว หากเจ้าฝืนผสานวิถี รากฐานวิถีเทพของเจ้าจะถูกกลืนกิน และตำแหน่งเทพแต่กำเนิดของเจ้าก็จะถูกสะกดไว้อย่างสมบูรณ์”

หยางอี้ฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ภูเขาลูกเดียวไม่อาจมีเสือสองตัว ตัวใหญ่ย่อมกลืนกินตัวเล็ก การบำเพ็ญมรรคาอันยิ่งใหญ่ก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน