ตอนที่ 82 ฟันเลือดเนื้อชดใช้ให้บิดา สิ้นเยื่อขาดใย

ตอนที่ 82 ฟันเลือดเนื้อชดใช้ให้บิดา สิ้นเยื่อขาดใย

พอมองเห็นคุนเผิงคุกเข่าไถลพรวดเข้ามา ซู่หนี่ว์ก็แอบตกใจอยู่เหมือนกัน จึงรีบเอ่ยว่า “ปรมาจารย์ปีศาจอย่าได้เกร็งขนาดนี้เลย ข้ามาคราวนี้เพียงเพื่อส่งคำพูดสองสามประโยคแทนเจ้าแม่หนี่วาเท่านั้น”

คุนเผิงลุกขึ้นยืน พยายามระงับคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ในอก เขาสูดหายใจเข้าลึก บังคับเสียงตัวเองให้ฟังดูปกติที่สุด “ขอเชิญพระแม่ซู่หนี่ว์ถ่ายทอดคำสั่งมาเถิด”

ซู่หนี่ว์กล่าวว่า “เจ้าแม่หนี่วาบอกว่า เจ้าอยู่เป่ยหมิงมานานหลายปีถึงเพียงนี้ ก็ควรจะหยุดฟุ้งซ่านได้แล้ว เวลานี้หลิงจูจื่อลงมาเผชิญเคราะห์ในโลกมนุษย์ ราชาพญาครุฑปีกทองลูกชายเจ้าดันไปเข่นฆ่าล้างเมืองล้างเผ่าพันธุ์ที่ทะเลเหนือ ก่อบาปกรรมท่วมฟ้า การที่ตายด้วยมือของเขาก็นับว่าสาสมกับความผิดแล้ว”

เพื่อไอ้เด็กมนุษย์ไม่กี่คนนั้นอีกแล้วรึเนี่ย! คุนเผิงเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รู้สึกเหมือนมีเลือดลมตีขึ้นสู่กระหม่อม แล้ววินาทีต่อมาก็กระอักเลือดแก่ๆ ออกมาคำโต

อิงเจาและจี้เหมิงยืนมองอยู่ห่างๆ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งสองติดตามคุนเผิงมาเนิ่นนานนับปี ไม่เคยเห็นเขาหมดสภาพถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

ซู่หนี่ว์ปรายตามองคุนเผิง แอบถอนหายใจในใจว่าคุนเผิงกับพญาครุฑปีกทองนั่นช่างมีความผูกพันพ่อลูกที่ลึกซึ้งยิ่งนัก