ตอนที่ 30 ทั่วฟ้าจรดดิน สามภพหกภูมิ ใครก็แตะต้องหยางอี้ไม่ได้

ตอนที่ 30 ทั่วฟ้าจรดดิน สามภพหกภูมิ ใครก็แตะต้องหยางอี้ไม่ได้

พอเห็นหยางอี้กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ หวังหมู่ก็แค่นหัวเราะเยาะ แค่ปรายตามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าหยางอี้ผู้นี้เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีตบะบำเพ็ญติดตัวแม้แต่น้อย

หวังหมู่ลุกขึ้นยืนแล้วพูดขึ้นว่า “เหยาจี ถึงครอบครัวเจ้าจะมากันไม่ครบ แต่บนแท่นประหารเซียนวันนี้ก็ถือว่ามีคนอยู่เป็นเพื่อนแล้ว”

“ยังมีเจ้าอีก หลงจี๋ ข้าเนรเทศเจ้าลงสู่แดนมนุษย์ เจ้ากลับไม่มีราชโองการเรียกตัวก็แอบกลับราชสำนักสวรรค์ ซ้ำยังไปยืนเคียงข้างนักโทษอย่างเหยาจี นั่นถือเป็นความผิดซ้ำสอง สามภพนี้ไม่มีใครปกป้องเจ้าได้ทั้งนั้น”

หลงจี๋สูดหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวว่า “พระแม่หวังหมู่ ต่อให้เป็นเซียนบรรลุเต๋าแล้ว แต่หัวใจคนก็ไม่ใช่ก้อนหิน ย่อมรู้รักโลภโกรธหลงและสุขทุกข์เช่นกัน”