ตอนที่ 5 พ่อข้าเป็นแค่บัณฑิตมือบอบบาง จะให้ไปคุมน้ำเนี่ยนะ?

ตอนที่ 5 พ่อข้าเป็นแค่บัณฑิตมือบอบบาง จะให้ไปคุมน้ำเนี่ยนะ?

สองหนุ่มเดินตามกันเข้ามาในบ้าน

คนเดินนำหน้าคือหยางเจียว อายุราวสิบแปดสิบเก้าปี ดูเป็นคนซื่อๆ หน้าตาคมเข้มคิ้วดกตากลมโต

รูปร่างโตเต็มวัย ไหล่กว้างแผ่นหลังผึ่งผาย ผิวโดนแดดเลียจนกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ขากางเกงพับขึ้นเหนือเข่า เผยให้เห็นขาท่อนล่างที่เปรอะเปื้อนโคลนเต็มไปหมด

พอเขาก้าวพ้นประตูแล้วเห็นหยางอี้นั่งอยู่ในห้องโถง เท้าก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบก้าวอาดๆ ตรงเข้ามา คุกเข่าลงเสียงดังตุ้บโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

“ท่านพ่อ!”

หยางเจียวคุกเข่าบนพื้น โขกหน้าผากลงกับแผ่นหิน “ลูกหยางเจียว คารวะท่านพ่อขอรับ!”

หยางอี้รีบวางตะเกียบ มองลูกชายคนโตที่คุกเข่าอยู่จนขอบตารื้นแดง เขาเดินเข้าไปประคองหยางเจียวให้ลุกขึ้น กวาดตามองตั้งแต่หัวจดเท้าแล้วตบไหล่เบาๆ

“เจ้าเด็กนี่ โตจนสูงขนาดนี้แล้วรึ”