ตอนที่ 1 เสื้อฟางตัวเดียวกลางสายฝน ปล่อยชีวิตเป็นไปตามใจ

ตอนที่ 1 เสื้อฟางตัวเดียวกลางสายฝน ปล่อยชีวิตเป็นไปตามใจ

ที่หมู่บ้านตระกูลหยาง แม่น้ำกวนเจียง ในลานบ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กหญิงตัวเล็กน่ารักนั่งอยู่ตรงประตู นางสวมเสื้อคลุมแดงบุสำลีที่ซักจนสีซีด ผมถักเป็นเปียสองข้าง แต่ก็ยังปิดความผ่องใสบนใบหน้าเอาไว้ไม่มิด

นางนั่งเหม่อมองฝนที่ตกหนักอยู่นอกบ้าน ข้าง ๆ เด็กหญิงยังมีหญิงงามผู้หนึ่งยืนอยู่ นางสวมเสื้อผ้าสีขาวนวลเรียบ ๆ ที่ตัดพอดีจนเผยรูปร่างงดงามได้เหมาะเจาะ แค่นางยืนอยู่ตรงนั้นก็เหมือนทำให้ฟ้าดินทั้งผืนสีสันจางหายไป งามจนบรรยายไม่ถูก

แต่บนใบหน้างดงามนั้นกลับมีความกังวลอยู่บ้าง ตอนนี้นางกำลังมองต้นหูหวยแก่ ๆ ในลานที่ถูกฝนถ่วงจนโน้มลงมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หญิงงามเอาผ้าคลุมไหล่มา คลุม ให้เด็กหญิง แล้วพูดว่า “ฉานเอ๋อร์ เข้าบ้านเถอะ อย่าให้เป็นหวัดนะ”