ตอนที่ 14 เงาในรัตติกาล

ตอนที่ 14 เงาในรัตติกาล

ในความมืดมิด มีเพียงเสียงลมพัดแผ่วเบา

นี่คือเนินเขาเล็กแห่งหนึ่งชานเมืองเจียงไห่ รอบด้านเต็มไปด้วยป่าโปร่ง บนเนินเขาเล็กมีเสาหินเก่าแก่ต้นหนึ่ง ซึ่งตอนนี้มีเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเสาหินนั้น สองมือกำลังฝึกซ้อมท่าทางที่น่าเบื่อหน่ายและซ้ำซาก

เขานั่งขัดสมาธิเหมือนพระสงฆ์ชรา นิ้วมือทั้งสิบกำลังร่ายรำ สร้างพุทธหัตถ์รูปแบบต่างๆ อย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางความสงบนิ่งและการเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว เพื่อฝึกความคล่องแคล่วของนิ้วมือ

พุทธหัตถ์นั้นรวบรวมทุกการเคลื่อนไหวที่มนุษย์จะทำได้ ในความเงียบสงบนี้ เขาสัมผัสได้ถึงเสียงที่เกิดจากการเสียดสีระหว่างนิ้วมือกับอากาศ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เขาจึงหยุดการเคลื่อนไหว ลืมตาขึ้น และพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ