ตอนที่ 11 ปืนลั่นท่ามกลางสายฝน

ตอนที่ 11 ปืนลั่นท่ามกลางสายฝน

"ฉันว่า...เราคงต้องไปแล้วล่ะ..."

จางหย่าหานพูดขณะที่มัดแขนขาของตาสามเหลี่ยมที่ยังคงร้องครวญครางไม่หยุด ส่วนเจียหมิงอาศัยจังหวะนี้ออกไปข้างนอกโดยอ้างว่าจะไปเก็บเต็นท์อีกหลัง เขาลูบคลำหาปืนพกที่ตกอยู่ใต้เต็นท์อีกหลังตามความทรงจำ ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ เสียงโหยหวนของมีดแผลเป็นก็ดังแว่วมาแต่ไกลจากด้านล่าง

ก่อนตั้งเต็นท์ เจียหมิงได้ดูลาดเลาไว้แล้วว่าข้างเต็นท์เป็นเนินหญ้า ตอนนี้ฝนตกหนักขนาดนี้ เนินหญ้าย่อมเปียกลื่น น้ำป่าด้านล่างจะต้องไหลรวมกันเป็นลำธารเล็กๆ อย่างแน่นอน จากเสียงที่ได้ยิน มีดแผลเป็นคงจะถูกน้ำท่วมมิดไปแล้ว ทว่าปืนกระบอกนั้นยิงถูกแขนขวาของเขาแต่กลับไม่โดนขา ตกลงแล้วควรจะยิงซ้ำอีกนัดดีไหมนะ?

เขาหันกลับไปมองแสงริบหรี่ในเต็นท์หลังนั้น ยกปืนขึ้นอย่างแผ่วเบา เปิดเซฟตี้ออก ครู่หนึ่งก็ลดปืนลง ไม่เป็นไรหรอก ไม่จำเป็นต้องสร้างเรื่องเพิ่ม...