เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 - นายกเทศมนตรีหวัง
"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องแปลกใจไปหรอก พลังพิเศษของฉันมันค่อนข้างประหลาด ถึงแม้ระดับพลังจะพัฒนาขึ้นได้ยาก แต่กลับช่วยยืดอายุขัยให้ยาวนานขึ้นไม่น้อย ดูแล้วก็มีสภาพคล้ายๆ กับพวกปีศาจเฒ่าพันปีอยู่บ้างเหมือนกัน"
ในเวลานี้นายกเทศมนตรีหวังได้หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วส่งมอบให้แก่หลินเย่าเป่ย พลางเอ่ยปากพูดว่า
"จดหมายฉบับนี้เป็นจดหมายที่ฝากไปมอบให้ท่านนายกเทศมนตรีหลี่ ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป เขตที่สิบสามของพวกเราจะไม่ต้องการการสนับสนุนเสบียงอาหารอีกแล้ว พวกเราสามารถพึ่งพาตนเองและพอกินพอใช้ได้แล้ว"
ขณะที่กล่าวคำพูดนี้ออกมา ใบหน้าของนายกเทศมนตรีหวังก็เปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ
"ท่านนายกเทศมนตรีหวัง..."
หลินเย่าเป่ยที่เพิ่งจะเอ่ยปากได้เพียงคำเดียวก็ถูกนายกเทศมนตรีหวังกล่าวแทรกขึ้นมาเสียก่อน โดยนายกเทศมนตรีหวังได้กล่าวต่อไปว่า