กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 - ฝุ่นคลี่คลาย
หน้าประตูมิตินิรันดร์ จางชางหรงที่สวมกุญแจมือเหล็กเหมันต์ลี้ลับถูกซ้อมจนล้มลงตรงนี้
เมื่อมองดูเซวียเทียนหลินและเติ้งหลงที่อยู่ตรงหน้า จางชางหรงก็แหงนหน้าหัวเราะร่วน
"คิดว่าตัวเองมองคนขาดมาตลอด ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับพวกนายสองคน รู้อย่างนี้ ตอนนั้นฉันไม่น่าตั้งความหวังไว้เลย"
"ท่านอดีตผู้บัญชาการ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยครับ ท่านไม่เข้าใจหลักการที่ว่าริมฝีปากหมดไปฟันก็ต้องหนาวหรอกเหรอครับ"
จางชางหรงหัวเราะเสียงดังอีกครั้ง