ตอนที่ 70 หายวับไปกับตา

“อ๊ากกก! ช่วยด้วย!” คนขับรถม้าออกวิ่งสุดฝีเท้าหนีไป ทว่าคนเหล่านั้นกลับไม่ได้ขัดขวางเขา

“คนในรถจงฟัง! จงมอบทรัพย์สินมาเสีย พวกเราจะไว้ชีวิตพวกเจ้า!” ชายผู้เป็นหัวหน้าตะโกน

ฉินมู่ไป๋มีสีหน้าประหลาดใจ “ปล้นหรือ? พวกเราถึงกับพบเจอโจรปล้นเข้าแล้วหรือ?”

ฟางเทียนฮุ่ยส่ายศีรษะ ภายในใจไว้อาลัยให้พวกเขาเป็นเวลาสามอึดใจ

ไป๋หร่านได้ยินเช่นนั้นจึงเปิดม่านลงจากรถม้า ทั้งสองคนก็ติดตามนางลงไปในทันที

“ผู้ลี้ภัยหรือ?” ไป๋หร่านขมวดคิ้วงามเล็กน้อย

ช่าง ช่างเป็นแม่นางที่งดงามยิ่งนัก!

“ใช่ ใช่แล้ว” ชายผู้เป็นหัวหน้ามองจนเหม่อลอย และเอ่ยออกมาโดยไม่รู้ตัว

ไป๋หร่านยกยิ้มขึ้น “แล้วหากไม่มีเงินเล่า?”