ตอนที่ 57 น่ารักอยู่บ้าง

“พี่ใหญ่ โคมไฟของสตรีผู้นั้นดับแล้ว” ชายผู้หนึ่งบนต้นไม้นอกโรงเตี๊ยมเอ่ยเสียงแผ่ว

“อืม เตรียมลงมือ”

คนหลายสิบคนกลมกลืนไปกับราตรี ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ห้องนอนของไป๋หร่าน

ท่อเล็กเรียวท่อหนึ่งเจาะทะลุหน้าต่างโปร่ง ควันสีขาวแผ่กระจายไปทั่วห้องตามท่อ

“ลงมือ!” คนสวมหน้ากากหลายสิบคนกรูกันเข้ามาในชั่วพริบตา ทว่ากลับไม่เห็นเงาของไป๋หร่าน

“คนเล่า?”

พวกเขาล้วนเป็นผู้บำเพ็ญระดับแกนทอง สตรีอ่อนแอผู้หนึ่งย่อมไม่มีทางสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา

ชายผู้ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่ยื่นมือไปสัมผัสเตียง มันเย็นเฉียบ นางไม่ได้เข้านอนตั้งแต่แรกหรือ?

แต่โคมไฟของนางกลับดับลงแล้ว......

แย่แล้ว! นี่เป็นกับดัก!