เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 197 ลบร่องรอยการดำรงอยู่ของตระกูลลั่ว
ภายในท้องพระโรงแห่งวังฉิน เหล่าขุนนางต่างเงียบกริบ พระพักตร์ของจักรพรรดิแรกเย็นเยียบราวปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง
เมิ่งเฉิงตระหนักแล้วว่าตนผิดพลาดตรงไหน เขาไม่ควรพิจารณาเรื่องนี้จากประโยชน์ใช้สอย แต่ควรคิดจากมุมมองของจักรพรรดิ
ทว่า...
เขาไม่ยอม!
เขามิได้เป็นเพียงศิษย์สำนักหรู หากยังเป็นลูกหลานสกุลเมิ่งด้วย บรรพชนของเขาคือเมิ่งจื่อ ปราชญ์เมธีแห่งสำนักหรู ผู้มีฐานะรองจากสองปราชญ์ลั่วขง อีกทั้งยังสมรสกับธิดาสายตรงของตระกูลลั่ว
คำสอนของเมิ่งจื่อให้ความสำคัญแก่ผู้ปกครองน้อยเกินไป ยิ่งรับแนวคิดเรื่องคุณธรรมความชอบธรรมเข้ามา แม้แต่ภายในสำนักหรูเองก็ยังมีผู้คัดค้านคำสอนของเขามากขึ้นทุกที แต่วงศ์ผู้ปกครองแคว้นลั่วกลับสนับสนุนมาโดยตลอด
ยามฉินยกทัพโจมตีลั่ว เมิ่งเฉิงเคยคิดจะตายไปพร้อมกับแคว้น ทว่าลั่วโหวกลับเกลี้ยกล่อมให้จากมา บอกว่าเขามีความรู้กว้างขวาง ยังเป็นประโยชน์ต่อโลกได้อีกมาก อย่าได้มาตายเปล่าที่นครเจา
เขาคือคนสิ้นแคว้น เดิมควรหลบเข้าเขาลึก เขียนตำราเผยแพร่ความคิด และใช้ชีวิตที่เหลือให้จบลงเช่นนั้น แต่เพื่อใต้หล้าและสำนักหรู เขาจึงยังเดินทางมายังเสียนหยางเพื่อเข้าเฝ้าจักรพรรดิแรก
เผชิญพระพิโรธของจักรพรรดิแรก เมิ่งเฉิงไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากล่าวเสียงกังวานว่า “ฝ่าบาท ข้าน้อยมีคำถามหนึ่ง