เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 จีหลิงจวินตื่นขึ้น หงส์แห่งโจวร่วงหล่นแล้ว
ท้องฟ้าหม่นเทา ฝนปรอยตกลงมาไม่ขาดสาย ชะกำแพงนครเจาและถนนปูหินจนเปียกชุ่ม ฝนที่ตกติดต่อกันหลายวันทำให้ทั่วนครเจาคล้ายมีเงามืดปกคลุม
ทุกคนต่างรอข่าวจากวังลั่ว ลั่วโหวหงหมดสติไปตั้งแต่สามวันก่อน และยังไม่ฟื้นขึ้นมา ทุกคนรู้ว่า เมื่อผู้ปกครองแคว้นลั่วมีอาการเช่นนี้ ก็หมายถึงจะไปเหนือเก้าชั้นฟ้าพบซู่อ๋องแล้ว
ทุกบ้านในนครเจาเตรียมผ้าขาว เฝ้ารอวาระสุดท้ายอย่างเงียบงัน เมื่อระฆังจากวังลั่วดังขึ้น ก็ประกาศแก่ชาวลั่วทุกคนว่า เจ้าครองแคว้นอีกองค์จากไปแล้ว
ครู่ต่อมา ทั้งนครเจาก็จมในเสียงสรรเสริญอันยิ่งใหญ่ ลั่วไจ้นั่งข้างตั่งอย่างโศกเศร้า เฉียวเฉิงน้องต่างมารดาถึงกับร้องไห้โฮ
จนยามนี้เฉียวเฉิงจึงเข้าใจคำที่พี่เคยกล่าวว่า ‘คนเป็นย่อมโศกเศร้า’