เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 159 ลั่วไจ้ไม่ยอม
ลมอ่อนพัดผ่านขอบฟ้า ม้วนเมฆขาวไม่กี่ก้อน ลั่วไจ้ยืนในค่าย มองทหารเรียงแถวพร้อมออกเดินทาง
ในสายลมคล้ายมีกลิ่นเลือดเลือนราง เสียงร้องของผู้คนนับไม่ถ้วนก็ดังเข้าหู เมื่อก่อนมีจดหมายจากนครเจา แจ้งว่าเก้าติ่งอวี่อ๋องสั่นไหวอยู่ตลอด
ในเขตศาลบรรพชนที่ตั้งเก้าติ่ง เพียงคืนเดียว ดอกไม้ต้นหญ้าและไม้ยืนต้นเหี่ยวตายทั้งหมด
ใบไม้ร่วงหนึ่งใบก็รู้ว่าใต้หล้าเข้าสู่สารท แต่กลางฤดูเฟื่องฟูกลับมีเรื่องประหลาดเช่นนี้ ย่อมมิใช่ลางดี
ลั่วไจ้เงยหน้ามองฟ้า ใบหน้าเต็มด้วยความไม่ยอมจำนน ลูกหลานลั่วไม่เคยเป็นหุ่นชักใยในมือจีเจา ไม่เคยเป็นเครื่องมือที่จีเจาสร้างเพื่อสืบต่อสามพันปีแล้วกลายเป็นเทพในที่สุด
พวกเขามีรักโกรธสุขเศร้า มีความคิดตน นิสัยต่างกัน แท้จริงล้วนเป็นมนุษย์ มิใช่ผู้รู้ทุกสิ่งทำได้ทุกอย่าง