เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ในที่สุดก็เข้าสู่ลั่ว
กาลเวลาคล้ายหยุดนิ่ง
ลั่วไจ้ถือทวนเกอคมกริบ ศพหานอ๋องแขวนอยู่บนนั้น เลือดหยดลงทีละหยด ลมอ่อนพัดผ่านแก้มลั่วไจ้ ผ่านใบหน้าผู้คนนับไม่ถ้วน สนามรบอึกทึกคล้ายเงียบสงัดชั่วขณะ
ทุกคนมองศพนั้น อ๋องผู้สูงศักดิ์องค์หนึ่ง! จากนั้นเสียงร้องคลุ้มคลั่ง เสียงวิ่งหนี เสียงทิ้งอาวุธ เสียงปลดเกราะ เสียงตะโกนของขุนนาง และเสียงกรีดร้องนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้น
ผู้คนเหยียบกันอย่างบ้าคลั่ง วิ่งหนีไร้ทิศ เงยหน้ามองไปเห็นเลือดแดงสด มันสมองขาวโพลน เนื้อแดงขาวปะปน กระดูกหักแทงออกมาจากกลางชิ้นเนื้อ ยังมีเส้นเอ็นติดอยู่ ช่างเป็นภาพงดงามของโรงเชือดเสียจริง
ลั่วไจ้มองทุกสิ่งด้วยสีหน้าเฉยชา โดยมีองครักษ์อัญเชิญสิบนายล้อมคุ้มกันอยู่ ทหารกล้าลั่วมองคนทั้งสิบที่ปรากฏจากอากาศด้วยความประหลาดใจ นักรบทั้งสิบก้มหน้านิ่งไม่พูดจา