กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 332 เมฆทะมึน
เมฆดำกดต่ำเหนือเมือง ลมคลั่งคำรามบนฟ้า สายฟ้าแลบสลับเสียงอสนี ฟ้าดินมืดมิด ฝนกระหน่ำแทบไม่ขาดสาย เชื่อมต่อกันเป็นม่านน้ำ
กลางฝนมหาศาล เมืองใหญ่โอ่อ่าปรากฏราง ๆ ดุจอสูรยักษ์นิ่งเงียบ ดุจที่สถิตเทพ นั่นคือฉางอันราชธานีมหาฮั่น
เสียงคึกคักกลางวันถูกฝนชะหมด กระแสใต้น้ำนับไม่ถ้วนล้วนเงียบลง
มีแต่ตามจวนเช่อโหวที่เสียงบางอย่างลอดออก เต็มความกังวล ฟังดี ๆ เป็นเรื่องลั่วซินอัครมหาเสนาบดีผู้สำเร็จราชการ
“ตั้งแต่อิงโหวกับอันหยางโหวสิ้น ท่านอารมณ์แปรปรวนจริง มองมาทีข้านึกว่าจะฆ่าข้า น่ากลัวเกิน”