เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 276 โอรสสวรรค์แห่งจูเซี่ยกับจักรพรรดิแห่งฮั่น
เมื่อเห็นทั้งท้องพระโรงเงียบลงเพราะคำพี่ใหญ่ ลั่วอี้ก็รู้ว่าถึงคราวตนคลายบรรยากาศ “ฝ่าบาท แต่โบราณมา มีความชอบแต่ไม่ได้บำเหน็จ มีความผิดแต่ไม่ได้ลงทัณฑ์ ล้วนเป็นต้นเหตุความวุ่นวาย เจากงไปทุ่งหญ้าสร้างความชอบใหญ่ สมควรได้รับพระราชทานบำเหน็จพ่ะย่ะค่ะ”
หลิวปังมองลั่วอี้อย่างซาบซึ้ง สมเป็นขุนนางคนสนิทที่ไว้ใจที่สุด รู้เสมอว่าเขาต้องการอะไร บางคราวผู้ปกครองก็อยากให้เจ้าขอผลประโยชน์ เช่นตอนนี้ กลิ่นอายทำลายโลกของลั่วหลิงทำเอาหลิวปังมึนงง ไม่รู้จะทำอะไร คำที่เตรียมไว้ติดคอทั้งหมด ลั่วอี้พูดเพียงสองประโยคก็ปลุกสติ จะเหม่อทำไม รีบเอาบำเหน็จที่เตรียมไว้ออกมาสิ ให้มากพอส่งพี่ใหญ่ข้ากลับนครเจาก็จบ จะตระหนกทำไม หลายปีนี้เขาเคยออกความเห็นสักคำเมื่อใด?