เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 249 พาภรรยาและลูกของหลิวปังหนีตาย
แสงอ่อนยามสายทาบร่างหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กในลานเรือน ภาพนั้นดูสงบกลมกลืน
ดวงตาหลิวเล่อเป็นประกาย มองลั่วซินด้วยความชื่นชม อยู่ด้วยกันมาเกือบปี นางอยากร้องออกมาว่าพี่ชายเก่งเหลือเกิน!
“พี่ชาย เหตุใดคัมภีร์ของซู่อ๋องจึงให้ราษฎรเห็นเจ้าเหนือหัวเป็นบิดาเจ้าคะ? กษัตริย์เป็นพ่อ ขุนนางเป็นลูก ฟังดูแปลกจริง ๆ” ดวงตากลมโตใสแจ๋วของหลิวเล่อเต็มไปด้วยความสงสัย “พวกทรราชที่ท่านเล่าล้วนชั่วร้าย ต้องนับเป็นพ่อด้วยหรือ?”
ลั่วซินยิ้มอย่างผ่อนคลาย ลูบศีรษะนาง “อาเล่อ สายเลือดระหว่างพ่อกับลูกตัดไม่ขาด ความผูกพันก็มีมาแต่เกิด พ่อแม่ให้ชีวิตและเลี้ยงดูลูก ลูกเลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่ ส่งท่านในวาระสุดท้ายและเซ่นไหว้หลังสิ้นชีวิต ฝ่ายหนึ่งให้กำเนิด อีกฝ่ายส่งผู้ให้กำเนิด นี่เป็นครรลองตามธรรมชาติ