กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถังเว่ยจวินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงพยักหน้าพูดว่า “ที่เธอพูดก็ถูก รอให้จิ้งซูหายดีแล้วค่อยบอกเธอเถอะ เอาละ รีบนอนกันเถอะ”
ต่งชุ่ยเอ๋อไม่พลิกตัวไปมาอีก ในที่สุดก็ค่อย ๆ หลับไป
หนึ่งคืนผ่านไปอย่างเงียบงัน
พอถึงวันรุ่งขึ้น จิ้งซูก็ตื่นแต่เช้า มองห้องที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตา มองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง แล้วก็ยิ้มออกมาเงียบ ๆ
เธอกลับมาแล้วจริง ๆ เธอกลับมาแล้วจริง ๆ
หลังจากสงบใจลง จิ้งซูก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองมือเล็ก ๆ ขาวผ่องเนียนนุ่มตรงหน้า แล้วอดทอดถอนใจไม่ได้