กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 167 ความกังวลของลู่เสวี่ย
พอลู่เสวี่ยได้ยินอย่างนั้น มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ดวงตาเป็นประกายอย่างคนฉลาด ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “นั่นก็เพราะโม่หลินกินจุที่สุด แล้วก็ย่อยเก่งที่สุดน่ะสิ พอกินแต่ละทีเลยกินเยอะกว่าลูกจระเข้ตัวอื่นตั้งหลายเท่า”
“แถมสายเลือดแฝงในตัวของโม่หลิน ก็น่าจะเข้มข้นที่สุดด้วย”
ซ่างกวนโหรวพยักหน้าเห็นด้วย “อืม... รอให้พวกมันโตขึ้นกว่านี้อีกหน่อย แล้วให้ท่านพี่ช่วยกระตุ้นสายเลือดแฝงในร่าง ถึงตอนนั้นพวกมันต้องโตเร็วยิ่งกว่านี้แน่นอน”
แววตาของเอมี่เป็นประกายด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง น้ำเสียงปิดความดีใจเอาไว้ไม่มิด “ฮิฮิ นั่นมันแน่อยู่แล้วล่ะ!”
“พวกมันเป็นถึงลูกหลานของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์จระเข้ระดับสองเลยนะ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องโตไปถึงระดับสองอยู่แล้ว ยิ่งมีพวกเราคอยดูแลอย่างดี แถมยังช่วยกระตุ้นสายเลือดแฝงให้อีก...”
“จุ๊ๆ ฉันแทบไม่อยากจะคิดเลย ว่าท้ายที่สุดแล้วพวกมันจะโตไปถึงระดับไหนกันนะ!”