กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 88 สัตว์ขี่ที่เหมาะกับอัศวินที่สุด
สิ้นเสียงพูดได้ไม่ทันไร จื่อหลิงก็ก้าวขาแมงมุมเรียวยาวทั้งหกข้างอย่างสง่างาม เดินโซซัดโซเซโยกเยกไปข้างหน้า…
ขณะที่มันค่อย ๆ เคลื่อนไหว ร่างกลมป้อมสีม่วงนั้นก็ค่อย ๆ หดเล็กลงเรื่อย ๆ…
ในที่สุดก็กลายเป็นแมงมุมตัวน้อยสีม่วงขนาดเท่ากำปั้น เปล่งประกายสีม่วงนวลตาใต้แสงสลัว
โรลินกวัดแกว่งไม้เท้าจอมเวท แสงสีขาวนวลเส้นหนึ่งชำระล้างคราบสกปรกบนตัวจื่อหลิงราวกับสายน้ำพุใสสะอาด
เขาประคองจื่อหลิงขึ้นมาอย่างแผ่วเบา วางกลับไปบนไหล่ซ้ายของตัวเอง แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “จื่อหลิง นอนหลับย่อยอาหารอร่อยให้สบายใจเถอะนะ!”
“พอนายตื่นขึ้นมา ฉันค่อยหาของอร่อย ๆ ให้นายกินอีก”
“อื้อ เจ้านาย…คุณ…ดีจังเลย…” ความคิดอันไร้เดียงสาและขาดเป็นห้วง ๆ ของจื่อหลิงกะพริบไหวในสมองของโรลินราวกับแสงหิ่งห้อยริบหรี่ เสียงค่อย ๆ เบาลงทุกที…
ท้ายที่สุด เสียงแผ่วเบาของมันก็กลายเป็นเสียงพึมพำแว่ว ๆ แล้วจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวานไปอย่างสมบูรณ์…