ตอนที่ 68 สองสิ่งมีชีวิตขั้นสองเจ็บหนักทั้งคู่

ตอนที่ 68 สองสิ่งมีชีวิตขั้นสองเจ็บหนักทั้งคู่

โรลินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาเริ่มหายใจถี่และแผ่วลง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการวิ่ง แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นและลุ้นระทึกในใจที่ห้ามไม่อยู่!!

แผนเฉพาะหน้าของเขาดูเหมือนจะไร้ช่องโหว่และสมบูรณ์แบบมาก แต่ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านแบบนี้ ความเปลี่ยนแปลงเพียงนิดเดียวก็อาจส่งผลกระทบต่อเนื่อง จนกลายเป็นหายนะร้ายแรงได้ทั้งนั้น

เขาต้องคุมให้ตัวเองอยู่ข้างหน้าสิ่งมีชีวิตขั้นสองตัวร้ายนั้นตลอด อย่างน้อยต้องเว้นระยะการรับรู้ไว้หกสิบเมตร—

ระยะทางที่คำนวณมาอย่างแม่นยำนี้ จะทำให้มันยังอยากไล่ตามอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่ปล่อยให้มันตามทันง่ายๆ เพื่อดึงเวลาและเปิดทางให้เขาเอาตัวรอด

จู่ๆ เขาก็ค่อยๆ ผ่อนฝีเท้าลงอย่างระมัดระวัง สายตาคมกริบเหมือนเหยี่ยว คอยกวาดมองการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมรอบตัวทุกจุด

ฝั่งซ้ายเป็นลานทุ่งโล่ง พื้นดินปูทับด้วยมอสสีเขียวมรกตนุ่มฟูเหมือนพรมหนาๆ มันสะท้อนเงาวาวฉ่ำน้ำท่ามกลางแสงสลัว—

ส่วนฝั่งขวาเป็นดงพืชที่ขึ้นกันทึบ ซึ่งมีป่าต้นกรีดร้องอันเป็นจุดสังเกตเด่นชัดรวมอยู่ด้วย

บนลำต้นของต้นไม้ประหลาดพวกนี้ มีรอยริ้วเล็กๆ ละเอียดยิบเหมือนใยแมงมุมอยู่เต็มไปหมด พอมองจากไกลๆ แล้วเหมือนปากนับไม่ถ้วนที่ปิดสนิท ราวกับกำลังกระซิบบอกเล่าความลับโบราณแบบไม่มีเสียง

ตอนนี้โรลินหาที่ซ่อนที่เล็งไว้เจอแล้ว เขารีบเข้าไปแอบตรงซอกหินเว้าอย่างคล่องแคล่วและเงียบกริบเหมือนแมว จากนั้นก็รีบวางอักขระพรางไว้หลายชั้น—