เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 16 ก้าวแรกบนเส้นทางจอมเวทของเอมี่กับลู่เสวี่ย
โรลินยืนนิ่งอยู่ข้างๆ คอยมองสีหน้าเจ็บปวดของเอมี่กับลู่เสวี่ย และเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมออกมาตรงขมับอย่างใกล้ชิด เขาอดสงสารพวกเธอไม่ได้
แต่ในโลกหุบเหวธรณีที่มีอันตรายอยู่รอบด้านแบบนี้ แค่จะค่อยๆ สั่งสมความรู้ก็ยังเป็นเรื่องไกลเกินเอื้อม มีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยให้พวกเธอเรียนรู้เรื่องทั่วไปกับความรู้พื้นฐานที่จำเป็นได้ในเวลาสั้นที่สุด
ตอนนี้ในใจโรลินมีความรู้สึกมากมายปนกันไปหมด 'คิดดูแล้ว ตอนนั้นกว่าฉันจะได้เรียนความรู้พื้นฐานพวกนี้ในสถาบันจอมเวท'
'ฉันต้องอดหลับอดนอนอยู่ในห้องสมุดไปไม่รู้กี่คืน รับภารกิจมาทำนับครั้งไม่ถ้วน'
'แถมยังเกือบเอาชีวิตไม่รอดตั้งหลายครั้ง ถึงพอจะเก็บหน่วยกิตมาแลกเรียนความรู้พวกนี้ได้'
'แต่พวกเธอกลับได้รับความรู้ที่ฉันสั่งสมมาไม่รู้กี่ปีในเวลาแค่ชั่วครู่เดียว'
เขายิ้มมุมปากอย่างบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง 'แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ผู้หญิงสองคนนี้ช่วยฉันสะสมพลังงานจิตได้!!!'