Chapter 0332

ตอนที่ 332 เราไม่อยากว่าราชการแล้ว

จักรพรรดิชะงักไปครู่หนึ่ง “ทำงานหนักเกินไป โลหิตปราณพร่อง มีแค่นี้รึ?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิทอดพระเนตรเขา “เราไอเป็นเลือด เจ้ากลับบอกเราว่าให้พักฟื้นอย่างสงบงั้นหรือ?”

ริมฝีปากของหมอหลวงสั่นระริก “……พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิจ้องมองเขา เหงื่อเย็นบนหน้าผากของหมอหลวงเริ่มผุดออกมาทีละน้อย เขาก้มหน้ามองหีบยาของตัวเอง นึกอยากหดร่างทั้งร่างของตนเองลงไปในนั้นเสียจริง

เนิ่นนาน จักรพรรดิจึงโบกพระหัตถ์ “ไสหัวไป”

หมอหลวงประหนึ่งได้รับอภัยโทษ เพิ่งจะเดินไปถึงหน้าประตู

จักรพรรดิก็ตรัสถามขึ้นอีก “เรายังเหลือเวลาอยู่อีกนานเท่าใด?”

ทั่วทั้งโถงพลันเงียบกริบ สีหน้าของหมอหลวงซีดเผือด สุดท้ายทำได้เพียงกล่าว “ฝ่าบาท ขอเพียงพักฟื้นอย่างสงบ อย่าได้ตรากตรำทำงานหนัก การมีอายุยืนยามิใช่เรื่องยากพ่ะย่ะค่ะ”