กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านเล่นเป็นเรื่อง
ตอนที่ 208 ยามเลี้ยงเด็กของหลี่เฉิงอัน (1)
หลี่เฉิงโย่วเริ่มเดินตามหลังเขาแล้วเรียก “พี่เจ็ด” ได้แล้ว เรียกได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าหากจะให้พูดประโยคที่สมบูรณ์เต็มประโยค กลับยังเหมือนเดินบนเส้นทางที่ยังปรับไม่เรียบ–ก้าวเท้าออกไปแล้ว แต่จุดที่เท้าสัมผัสพื้นกลับยังขาดไปอีกนิด
หลี่เฉิงอันตัดสินใจสอนให้เขาพูดประโยคที่สมบูรณ์ เขาพิงนั่งอยู่บนตั่งเตียง จัดให้เฉิงโย่วมาอยู่ตรงหน้าตนเอง จากนั้นกระแอมไอเล็กน้อยแล้วกล่าวขึ้นประโยคหนึ่งว่า “พี่เจ็ด อยากกินขนมกุ้ยฮวา”
หลี่เฉิงโย่วฟังจบก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิดว่าประโยคที่สมบูรณ์นั้นร้อยเรียงถ้อยคำเหล่านั้นเข้าด้วยกันทีละคำได้อย่างไร เขาเอ่ยปากขึ้นว่า “พี่เจ็ด ขนม กิน”