Chapter 0152

ตอนที่ 152 การสอนภาคสนามของอัครมหาเสนาบดีตรวจราชการ

ยามเฉินเพิ่งผ่านพ้นไป ภายในห้องทรงพระอักษรก็มีเสียงท่องตำราที่ตะกุกตะกักของหลี่เฉิงอันดังออกมา

เขากำลังท่อง ‘คัมภีร์กตัญญู’ บทแรก พอท่องถึงประโยคที่ว่า “ร่างกายเส้นผมผิวพรรณ ล้วนได้รับมาจากบิดามารดา มิกล้าทำลายให้เสียหาย” ก็ติดขัดขึ้นมา

ประโยคนี้เขาทำซ้ำมาหลายรอบจนเกินไป ในหัวสมองวนไปเวียนมาหลงเหลือเพียงคำว่า “มิกล้าทำลาย” สี่คำนี้ที่กำลังหมุนติ้ว ประโยคก่อนหน้านี้คืออะไรกันนะ?

บัณฑิตเฉินถือถ้วยชาไว้ มองเขาผ่านแว่นตากระ ไม่ได้เร่งเร้าและไม่ได้เอ่ยใบ้ ทำเพียงเฝ้ารออยู่อย่างเงียบๆ เช่นนั้น